جَوونا اين رسم خادمي نيست!

*هر آدمي براي خودش خلوتي داره

كه توي اين خلوتا دنبال يه چيزي مي گرده كه باهاش صحبت كنه .

شايد بعضي وقت ها گناه مايه انس آدم ها بشه ولي هميشه اين طوري نيست .

يه وقت هايي هم هست كه دل آدما خيلي مي گيره كه حتي لذت گناه هم نمي تونه اونو از اين حال دربياره .

دل هاي ما آدم ها كه هر روز توي اين خيابوناي بي صبري دنيا كه بارون گناه چشم ها رو از ديدن خورشيد منع كرده ، ديگه از گناه خسته شده . چشمامون از نديدن خورشيد كم سو شده .

بايد قبول كرد كه براي روشن دل ، شمع نيمه سوخته كفايت نمي كنه .

دل آدما اين قدر بزرگه كه حتي خورشيد هم توانايي روشن كردن ذره اي از اون را نداره .

دل ما حرم خداست . گناه فقط دور حرم و حصار مي كشه كه خدا نتونه تو حرم خودش بيادو اونو با عطر يادش گلاب بارون كنه و به خادم اين حرم ، قربش و هديه بده .

دل ، هر كيو كه از جنس خدا باشه قبول مي كنه و هر كيو كه با خدا نباشه ، توحرم راه نمي ده .

حرم خدا رو يه آدم خدايي مي تونه ترميمش كنه ،حصارهاي گناه رو از اطراف حرم برداره و توي حيات حرم اذان آشتي با خدا رو سر بده .

اين دل صاحب داره . ما فقط خادم اين حرميم صاحب كس ديگه است .

رسم خادمي اين نيست كه حرم و براي بي حرمتان باز كنيم .

غير خدا تو حرم خدا جا نداره .

امروز هم كه پا توي اين دنيا گذاشتيم .

مغازه هاي قشنگ اين بازار دنيا اين قدر ما رو محو كرده ، طوري كه دستمون و از صاحب حرم و صاحب الزمونمون جدا كرديم ، يادمون رفته بود كه اُمده بوديم براي حرم هديه بگيريم نه ساكن حرم دنيا شيم .

راه حرم و بي صاحب گم كرديم و توي اين بازار سر گردونيم .

ولي خدا براي ما بي حرمان نيز يك صاحب گذاشته كه مشتاق برگردوندن ما به حرم و جاده خداست .

راه براي اون روشن و اون روشن گر راه براي ماست .

و اگر امروز به اذن خدا چشم ها توان ديدن اون رو نداره ولي قلب ها مي تونه از راه توسل با صاحب الزمان آشتي كنه .